”Op de dag van het festival is iedereen één grote familie”

Foto: liveinelst.nl

Foto: liveinelst.nl

Straatmuzikanten blijven niet altijd onopgemerkt. Tonny Dulos weet dat maar al te goed, hij kwam als eerste in Nederland met het idee voor de oprichting van een festival voor straatmuzikanten. Muzikanten uit heel Nederland en zelfs Duitsland komen naar dit festival om hun muziek ten gehore te brengen. Ik sprak met Tonny over hoe hij dit festival heeft opgebouwd.

”Samen met mijn vriendin heb ik Stichting Muziek in Elst opgericht. Met deze stichting houden we ons bezig met het organiseren van muzikale evenementen in Elst en omstreken. Daar is het ook allemaal mee begonnen, via de stichting kwamen we op het idee om Nederlandse straatmuzikanten te organiseren en sinds 2008 bestaat Het Straatmuzikantenfestival. Twee jaar geleden was de primeur NK Straatmuzikanten. Heel veel muzikanten zijn begonnen op straat. Het idee om straatmuzikanten een podium te geven vonden we erg leuk. Ook bestond er nog geen dergelijk festival in Nederland. Elke laatste vrijdag van de maand organiseren we ook een open podium, dit doen we al zo’n negen jaar. Het open podium is erg bekend onder straatmuzikanten en veel deelnemers van het festival komen naar deze avonden toe.

Stichting Muziek in Elst is ontstaan doordat we in de jaren ’60 een hele grote vriendengroep hadden. Deze vriendengroep bestond uit mensen van een band waar mijn vriendin en ik vaak mee op tour gingen. Zelf speel ik geen instrument maar ik ben altijd erg goed geweest in de organisatie en was tijdens deze tours ook de organisator. In 1998 hebben we een reünie georganiseerd en daar is de stichting uit ontstaan. Voor het oprichten van het festival zijn we zelf op pad gegaan en naar optredens geweest van muzikanten die wij goed vonden. We hebben stad en land afgereden om naar de muzikanten te kijken en ze er warm voor te maken om naar Elst toe te komen, zo hebben wij het festival stapje bij beetje opgebouwd.

Ook professionele muzikanten doen mee aan het festival, deze mensen zijn vaak muzikant van beroep. De reden dat het evenement Het Straatmuzikantenfestival heet is omdat de muzikanten tijdens het festival ook echt op straat spelen en de muziek allemaal akoestisch is. Er doen ook buitenlanders mee, zij vallen dan wel buiten de prijzen. Vaak zijn ze afkomstig uit Aken en Kleef, ze vinden het gewoon leuk om mee toe doen. Als er bijvoorbeeld een duo is waarvan één Nederlander is dan kunnen ze wel in de prijzen vallen. Iedereen is welkom om te komen kijken en mee te doen.

Op de dag zelf is het net één grote familie. De straatmuzikanten worden ’s morgens ontvangen met broodjes en als ze op straat spelen worden ze ook voorzien van een drankje, ze worden goed in de watten gelegd. Ze krijgen zelfs nog een kleine reiskostenvergoeding. De bezoekers van het festival vinden het geweldig. Na afloop kunnen de muzikanten ook op het podium spelen en daarnaast is er een buffet waar zowel de muzikanten als de bezoeker gebruik van kunnen maken. We hebben zo’n naam opgebouwd dat de muzikanten uit zichzelf naar het festival komen, ze weten gewoon dat het festival plaatsvindt. Promoten van het festival om straatmuzikanten te werven is dan ook niet echt nodig.

Er is vanuit de muzikanten gezien heel erg veel belangstelling voor het festival. Als er meer dan 35 inschrijvingen zijn dan wordt er een selectie gehouden. Muzikanten vinden het schitterend dat dit georganiseerd wordt Op de open podia komen muzikanten uit heel Nederland af, zo komt er deze maand een muzikant uit Utrecht en eentje uit Zwolle. Aan deze avonden heeft het festival ook zijn bekendheid te danken. De muzikanten komen vooral voor de gezelligheid, iedereen wordt warm ontvangen.

Als ik deze evenementen organiseer en de bezoekers en de muzikanten hebben het naar hun zin, dan heb ik het ook naar mijn zin. Ik word regelmatig gebeld omdat veel steden een straatmuzikantenfestival willen organiseren. Dat is natuurlijk hartstikke mooi, maar dan vragen ze meteen om de telefoonnummers van de muzikanten. Ik geef deze telefoonnummers niet omdat we daar zelf negen jaar aan hebben getimmerd om deze elkaar te krijgen. Tijdens het afscheid van Beatrix in Ahoy trad er een muzikant op die wij kennen en elk jaar meedoet aan het Kampioenschap. Op zo’n moment voel je je toch wel trots dat je zo’n mooi evenement als Het Straatmuzikantenfestival mag organiseren.”

Advertenties

”Ik besef dat ik erg veel geluk heb dat ik als straatmuzikant ben opgemerkt”

Foto: 3voor12.vpro.nl

Foto: 3voor12.vpro.nl

Rupert Blackman komt uit Londen en studeerde af als muziekproducent. Tijdens zijn studie speelde hij af en toe op straat. Toen hij naar Nederland verhuisde ging hij hier mee door en dat pakte goed uit. Hij werd uitgenodigd bij De Wereld Draait Door en stond onder andere in het voorprogramma van Sabrina Starke. Inmiddels heeft hij met zijn nieuwe indieband  ”Causes’‘ het eerste album”Teach Me How To Dance With You”uitgebracht. Rupert vertelt hoe zijn carrière is begonnen en of hij het leven als straatmuzikant nog mist.

”Ik verhuisde naar Utrecht vanwege een Nederlands meisje dat ik had ontmoet. Op een gegeven moment maakte ze het uit en heb ik besloten om te blijven, ik was nu al zo gewend aan het leven hier en ik was hier al een tijdje aan mijn carrière aan het bouwen. In Londen speelde ik ook al regelmatig op de straat. In eerste instantie om wat bij te verdienen en ervaring op te doen. Toen ik steeds beter werd begon ik het op straat spelen ook te zien als eerste stap om uiteindelijk door te breken. Door op straat te spelen kon ik ook mijn muziek promoten.

Toen ik in Nederland kwam besloot ik dit door te zetten, ook omdat ik benieuwd was hoe mensen hier op mijn muziek zouden reageren. Ik besloot om in Amsterdam te gaan spelen omdat het daar natuurlijk altijd druk is en ik daardoor dus meer publiek had. Dit bleek al snel een succes. Er verzamelden zich elke dag wel groepjes publiek om me heen als ik aan het spelen was. Zo was er een dag dat zangeres Anouk Teeuwe in dat publiek stond. Ze kocht een CD van me en vroeg me of ik in haar voorprogramma wilde spelen van haar nieuwe theatertour. Deze tour ging uiteindelijk niet door maar het was wel de eerste stap in mijn carrière.

Muziek maken doe ik al mijn hele leven en is ook het enige dat ik wil doen. Het betekent alles voor mij, ik doe het elke dag en de hele dag door. Ik ben op mijn vijfde begonnen met zingen, al kort nadat ik kon praten begon ik met zingen. Op mijn twaalfde ging ik op gitaarles om mezelf te kunnen begeleiden bij mijn zang. Ik besef dat ik erg veel geluk heb dat ik als straatmuzikant ben opgemerkt, vaak blijf je als straatmuzikant toch redelijk anoniem. Ik heb er zelf ook hard voor gewerkt, ik heb veel meegedaan aan singer/songwriter wedstrijden en heb me altijd erg gefocust op het verbeteren van mezelf. Mijn familie heeft mij altijd gesteund in alles wat ik doe, of het nou even niet zo goed gaat of juist wel goed. Ze zijn erg trots op me en mijn familie is ook erg belangrijk voor me. Ik heb niet het gevoel dat ik heel erg beroemd ben. Wel word soms herkend op straat en ik werk als songwriter natuurlijk veel met bekende mensen.

Ik denk dat mensen altijd geïnteresseerd zijn in mensen die rijkdom of bekendheid kennen. Als straatmuzikant ben je natuurlijk veel anoniemer en dat heeft ook zijn voordelen. Maar dat mensen veel van je willen weten hoort er nou eenmaal bij als je bekendheid krijgt. Ik mis het daarom ook nog weleens om op straat te spelen. Ik doe het nu soms nog weleens omdat ik het leuk vind, maar dit is natuurlijk anders dan toen ik nog echt mijn geld als straatmuzikant verdiende.  De komende tijd ga ik me vooral focussen op mijn nieuwe band ”Causes”. Ik hoop binnenkort ook weer veel nieuwe optredens te mogen geven.”

”Muziek heeft voor mij een universele waarde”

Christiaan de Jong

Door het schrijven van dit blog ben ik, als ik in mijn vrije tijd door de stad loop, extra alert op het spotten van straatmuzikanten. Afgelopen week bleek ik hierdoor ook weer succes te hebben. Als ik langs het stadhuis in het centrum van Utrecht loop hoor ik in de verte prachtige gitaarklanken. Ik loop langs de oude gracht en ga ik op het geluid af. Daar zie ik een man helemaal opgaan in zijn gitaarspel. Wanneer ik geld in zijn bakje gooi glimlacht hij vriendelijk naar me. Hij is zo geconcentreerd aan het spelen dat ik hem bijna niet durf te storen. Zodra hij even pauzeert grijp ik mijn kans, het resultaat lees je hieronder.

”Ik ben begonnen als straatmuzikant toen ik als jongetje van veertien op weg was naar gitaarles. Ik zag andere mensen op straat spelen en dat leek mij ook leuk om te doen. Als je zo jong bent is de drempel om zomaar op straat te gaan staan veel minder groot dan als je al wat ouder bent. Ik merkte al snel dat ik mensen aansprak met mijn muziek en dat ik er ook nog eens wat geld mee kon verdienen. Vanaf dat moment ging ik geen auto’s meer wassen maar verdiende ik mijn zakcentje op straat. Dat ben ik sindsdien blijven doen maar ik ben ook professioneel muzikant. Ik treed soms op en ik geef les aan mensen in gitaar, compositie en dwarsfluit. Zelf componeer ik ook vaak stukken. Ik vond het altijd al leuk om te improviseren en op een gegeven moment wilde ik mijn ideeën vastleggen, zo is het componeren eigenlijk begonnen. Daarna heb ik daar op hoog niveau lessen in gevolgd. Nu componeer ik voor de meest beroemde mensen.

Toen ik tien jaar oud was ben ik vrijwillig op gitaarles gegaan. Ik keek altijd bewonderend naar mensen die gitaar konden spelen en daarom wilde ik het zelf ook graag doen. Ik ben geschoold in de klassieke gitaartraditie, dit is een bepaalde manier van spelen. Ik speel dus voornamelijk klassiek gitaar, maar dat houdt niet in dat ik me maar tot één stijl beperk. Ik speel ook veel met jazz en flamenco invloeden. Alles dat er op mijn pad komt dat meng ik in een bepaalde compositie.

Ik ben wat later begonnen met dwarsfluit spelen, ik was toen een jaar of twintig. Ik heb twee jaar lang in Parijs gewoond om daar voor componist te studeren. Daar heb ik vooral in de Parijse metro dwarsfluit gespeeld. Dit klonk in de gangen van de metro wat harder dan klassieke gitaar. Ook heb ik een tijd in Spanje gewoond waar ik het op straat spelen doorzette. Dat was ook het moment waarop ik mijn huidige vrouw heb ontmoet. Zij zag mij op straat spelen en had het lef om me aan te spreken, uiteindelijk zijn we daarna een drankje gaan drinken. Na een tijdje ben ik bij haar ingetrokken en zijn we getrouwd. Op een gegeven moment heb ik toch besloten om weer terug te gaan naar Nederland. Dit had voornamelijk te maken met mijn werk. Mijn vrouw en ik reizen nu allebei heen en weer. Het verschilt hoe vaak we elkaar zien maar het gaat tot nu toe prima.

Muziek geeft een constante in mijn leven. Wat er ook gebeurt, muziek is iets wat altijd door zal gaan. Het is ook heel goed om altijd een houvast te hebben in het leven. Wanneer ik mijn vrouw mis speel ik composities die ik ook altijd voor haar speelde in Spanje, dit helpt mij er doorheen te komen. Muziek maken heeft voor mij een soort universele waarde. Ik hoop met mijn muziek zoveel mogelijk mensen te bereiken. Muziek staat niet op zich, het staat in verband met het hele leven en is dus een onderdeel van het leven. Ik leef toevallig van de muziek dus dat schept een bepaalde conditie, maar ik vind het ook heel interessant om andere dingen te bestuderen in het leven.”

 

”Muziek maken is iets heel bijzonders”

thijs-08Als muzikant kun je natuurlijk op een heleboel verschillende manieren je geld verdienen. Thijs Verwer heeft hier zo zijn eigen manier op gevonden. Hij is in 1996 een bureau begonnen voor straatmuzikanten genaamd Het Muziekburo. Het bureau bestaat uit een heleboel verschillende bandjes die optreden op feesten en partijen. Thijs legt uit hoe hij dit bureau is begonnen en hoe het in zijn werk gaat.

”In de muziek heb je  een aantal lagen met bepaalde eigenschappen. Je hebt de straatmuzikant, die is wel zichtbaar maar zal altijd onbekend en arm blijven. De muzikanten die ook zichtbaar zijn, zijn de mensen die op festivals enz. optreden. Daartussenin heb je nog een laag van muzikanten die professioneel werkzaam is maar die onzichtbaar is. Dat zijn mensen die optredens verzorgen op feesten zoals bruiloften, bedrijfsfeesten en recepties. Deze feesten zijn niet openbaar toegankelijk door middel van het kopen van een kaartje. Dat is ook het werkveld waar ik in te vinden ben.

Ik heb gestudeerd aan het conservatorium en heb me gespecialiseerd in drums. Na mijn afstuderen stond ik voor de keuze wat ik met mijn muziek wilde gaan doen. Ik kon les gaan geven op scholen, je komt dan vaak op muziekscholen terecht en je hebt de zekerheid van een vast inkomen. Tijdens mijn studie heb ik een tijdje stage gelopen op een school maar dit bleek niks voor mij. Ik vond het niet leuk om te doen en de kinderen waren ook niet heel motiverend. Ook heb ik tijdens mijn studie een tijdje in een orkestje gespeeld. Dit was best commercieel werk, we traden dan ’s avonds in pak op in restaurants. Dat heb ik een paar jaar gedaan en ik heb in die tijd ontzettend veel gespeeld waardoor ik ook zeker geen studieschuld had. Uiteindelijk bleek dit toch niets voor mij.

Ik ben toen in verschillende bandjes gaan spelen en dat doe ik nog steeds. Wel heb ik heel lang de ambitie gehad om richting festivals met deze bands een soort van bekendheid te vergaren. Op een gegeven moment liep ik en ook andere bandleden daarbij tegen allerlei praktische problemen aan (zoals kinderen en hypotheken enz.). Op dat moment vervliegt die droom een beetje. Toen ben ik totaal uit het niets een bureau begonnen, ik was in het begin ook een ontzettende oen in het opzetten daarvan. Ik heb het allemaal stapsgewijs en met vallen en opstaan moeten uitzoeken. Wat daarbij heel erg hielp was dat ik heel veel dingen leuk vindt om te doen, en die vele dingen die ik leuk vind, zijn heel belangrijk om zelf een bedrijf op te starten. Het prutsen met computers en websites en handige systemen voor boekingen bedenken dat vind ik heel erg leuk om allemaal zelf uit te zoeken.

Het concept kwam bij mij naar boven omdat ik in die tijd in een bandje speelde dat best succesvol was en dus steeds meer werk kregen. Op een gegeven moment hadden zich vijf van dat soort bandjes bij elkaar verzameld en die waren in feite inwisselbaar. Ze speelden allemaal in smoking en speelden dezelfde liedjes die iedereen kende. Dat werd op een gegeven moment een boekingsbureau. Ze speelden dan vaak zelf het grootste deel van de boekingen en mij vroegen ze af en toe als invaldrummer. Ik vond dat idee heel sympathiek en ik had op dat punt ook niet het gevoel dat ik de drummer was die Nederland ging veroveren. Dat wat ik deed, steeds in kleine bandjes spelen, dat vond ik ook leuk en vooral heel sympathiek.  Het woord sympathiek haal ik steeds weer naar boven. Als je op straat speelt ben je anoniem, het gebeurt niet vaak dat mensen met je in gesprek raken omdat ze je zo’n interessant persoon vinden. Op de feesten waar we met bandjes optreden hebben we het eigenlijk direct in de pocket en ontstaat er vaak meteen een leuke sfeer.

Ik krijg regelmatig e-mails van mensen die zich aanbieden om bij Het Muziekburo te komen werken. Ik kies mensen uit op basis van ervaring en kennis, ik hoor heel snel of iemand kan zingen en of een bandje kan spelen en ik kan er vaak ook al heel snel uit halen wat de ”vibe” van een bandje is. Zo nu en dan spelen we ook met onze bandjes op straat, alleen niet als straatmuzikanten die met de pet rond gaan. We worden dan ingehuurd door de winkeliersvereniging, die betalen daar ook behoorlijk wat geld voor. Dit doen ze om bijvoorbeeld een koopavond te promoten.

Ik heb een aanbod van zo’n tachtig acts, een groot deel daarvan zijn bandjes en zo’n stuk of tien bestaat uit tekenaars, theateracts en dj’s. Ik ben geen ”bandjesboer”, ik ben muzikant en ik heb een bureau. Ik ben gewoon een heel erge muziekliefhebber.  Natuurlijk moet je het wel heel goed organiseren want je hebt aan beide kanten met mensen te maken. Je verkoopt bijvoorbeeld geen spullen waarbij je alleen maar aan één kant met mensen te maken hebt. Wanneer je een contract maakt moet dat wel goed in elkaar zitten. Er mogen geen fouten in staan en een week voordat het optreden is moet er nog even contact komen en na het optreden moeten alle lonen uitbetaald worden. Er komt ontzettend veel bij kijken.

Mijn bedrijf heeft mij wel een beetje een workaholic gemaakt maar dat komt gewoon omdat ik het leuk vind. Alle werkzaamheden die ik heb lopen helemaal door mijn privéleven heen. Muziek maken is iets heel bijzonders, wanneer je muziek maakt gaat de tijd heel snel. Iedereen in de kunsten, zeker van andere disciplines, kijken allemaal met een schuin oog en een beetje jaloers naar muzikanten. Ik heb vaak gemerkt dat mensen daar ook echt voor uitkwamen. Het is een hele directe kunstvorm, maar je doet het wel samen en je doet het zonder woorden. Muziek vindt op het moment zelf plaats en als er een goede interactie is tussen de muzikanten en een goede interactie met het publiek is dat fantastisch.”

”Ik leef voor en van de muziek”

10743524_869737359706056_618952686_nBulgaarse straatmuzikanten zijn vandaag de dag niet meer weg te denken uit het straatbeeld. Afgelopen zaterdag kwam ik ook een Bulgaarse straatmuzikant tegen in de Diezerstraat in Zwolle. Glimlachend naar voorbijgangers speelde hij vrolijke deuntjes op zijn accordeon. Ik vroeg mij af: wat zit er werkelijk achter deze glimlach? Ik besluit een poging te wagen en hem die vraag te stellen, zijn naam is Biser Asenov en hij blijkt behoorlijk goed Nederlands te spreken. Hij is meteen bereid zijn verhaal te doen.

”Mijn hele familie bestaat uit muzikanten, ik ben zigeuner en wij leven voor en van de muziek. In Bulgarije was ik ook straatmuzikant en ik trad ook weleens op. Ik kom uit de stad Shumen, er is daar erg weinig werkgelegenheid en het lukte mij dan ook niet een vaste baan te vinden. Als straatmuzikant verdiende ik niet genoeg. Samen met mijn verloofde heb ik een tijd terug een huis gekocht in Bulgarije. Dit huis is in slechte staat en er moet dus heel veel aan gebeuren. Onze bruiloft was afgelopen zomer en we wilden dat het huis er voor die tijd netjes uitzag voor de bruiloft. Dit heeft ons veel geld gekost en om het allemaal te realiseren hebben we er ook geld bij moeten lenen. Zo hebben we een flinke schuld opgebouwd. Om deze schuld af te lossen ben ik samen met mijn ouders en vrouw naar Nederland gegaan. Hier verdien ik als straatmuzikant net iets meer dan in Bulgarije.

We werken alle vier erg hard om de schulden af te betalen en uiteindelijk ooit weer terug te kunnen naar Bulgarije. Ik woon nu zo’n zeven jaar in Nederland en af en toe ga ik voor een paar maanden terug naar Bulgarije om mijn familie op te zoeken.  Zo ben ik drie weken geleden ook voor twee maanden terug geweest. Als zigeuner zijn de familiebanden heel erg sterk. We helpen elkaar als iemand in de financiële problemen zit. Ik heb dus erg veel steun aan mijn familie. Toen ik nog in Bulgarije woonde gaf ik samen met mijn neven live optredens in restaurants. Zij spelen viool, keyboard, saxofoon en klarinet. Ik speel niet alleen accordeon maar ik ben ook zanger.

Toen ik twaalf jaar oud was heb ik drie jaar les gehad op een muziekschool waar ik accordeon heb leren spelen. Muziek maken is waar ik voor geboren ben, het zit in mijn bloed.Muziek maakt mij vrolijk en ik vind het leuk om te zien als andere mensen mijn muziek ook waarderen. Het tovert automatisch een glimlach op mijn gezicht. Sommige mensen denken dat straatmuzikanten bedelaars zijn, volgens mij is dat niet zo, ik ben een geboren muzikant en ik vind het leuk om mijn muziek op straat ten gehore te brengen.

Zodra mijn schulden zijn afbetaald kan ik weer terug naar Bulgarije en kan ik mijn normale leven weer oppakken. Ik denk dat het nog wel een tijdje gaat duren voordat ik mijn schulden helemaal afbetaald heb maar soms moet je het beste van de situatie maken. Ik moet me aanpassen aan de situatie al is dit soms minder leuk en is het niet zo als je had gewild. Ik probeer mijn best te doen om over een tijd mijn oude leven weer op te pakken en een goed en rustig leven te krijgen. Ik heb soms best veel stress door de geldproblemen die ik heb, maar ik heb elke dag nieuwe hoop. Soms verdien ik net genoeg op een dag en soms is het te weinig. Ik ben nu gewend aan het leven in Nederland en ik heb het goed hier, maar mijn droom blijft toch om ooit weer voorgoed terug te gaan naar Bulgarije. Voor nu maak ik er het beste van en deal ik met de situatie.”

”Muziek is voor mij de motor van mijn bestaan”

1922017_1483492031870151_491473362_nWat als muziek je passie is en je onverwachts ziek wordt? Het overkwam Joost Jansen, door zijn ziekte kon hij lange tijd geen muziek meer maken. Nu het beter gaat heeft hij zich weer helemaal gestort op de muziek. Hij begon als straatmuzikant maar speelt nu in verschillende bands en hij treedt dus vaak op. Hoe de muziek hem erdoorheen heeft geholpen lees je hieronder.

”Ik begon op mijn zevende met blokfluitles, dat was niet best. Allemaal meisjes in de groep en een stom instrument. Daarna ging ik elektronisch orgel spelen om vervolgens over te stappen op de elektrische gitaar. Uiteindelijk kwam ik terecht bij de mondharmonica. Ik hoorde Little Walter het nummer Roller Coaster spelen en ik was verkocht, ik wist wat ik wilde en daar ging ik voor: mondharmonica spelen.

Op mijn achttiende ben ik een jaar naar Amerika gegaan. Ik wilde daar de muziek die ik mooi vond van dichtbij meemaken. Ik verbleef vooral in de zuidelijke staten en ging daar ook op straat spelen. Ik wilde dezelfde weg afleggen als mijn muzikale helden. De eerste keer op straat viel nogal tegen, ik raakte mijn tekst kwijt en ik had het gevoel dat er niemand op mij zat te wachten. Ik denk dat ik uiteindelijk vijf dollar verdiende. Toch heb ik toen doorgezet waardoor het steeds beter ging. Ik ben blij dat ik dat heb gedaan want het heeft me veel ervaring opgeleverd en uiteindelijk kreeg ik ook veel waardering van mensen.

Eenmaal terug in Nederland verhuisde ik van het kleine dorpje waar mijn ouders woonden naar Amsterdam. Hier ben ik het op straat spelen doorgezet, maar als snel kwam ik tijdens mijn studie Muziekwetenschappen mensen tegen die dezelfde passie hadden als ik, namelijk zo vaak mogelijk muziek maken voor zoveel mogelijk mensen. Ik ben toen in een band gaan spelen, ook omdat ik het zat was in mijn eentje de kar te trekken.

Ik begon net mijn leven als professioneel muzikant een beetje op te bouwen tot ik in 2009 plotseling ziek werd. Op het moment dat ik bloed in het toilet vond merkte ik dat er iets ernstigs aan de hand was. Ik bleek de ziekte van Crohn te hebben. Ik verbleef uiteindelijk een maand in het ziekenhuis. De muziek sleepte me er doorheen omdat ik een doel had om naartoe te werken. Het gaat nu een stuk beter met me maar ik heb er wel een paar jaar uit gelegen. Ik moet nog steeds erg letten op mijn gezondheid en een paar keer per jaar moet ik voor controle naar het ziekenhuis.

Muziek is voor mij de motor van mijn bestaan, ik zou niet weten wat ik anders zou moeten doen. Met muziek kun je mensen een goed gevoel geven en hun problemen van alledag laten vergeten. Op dit moment speel ik alleen nog maar in bands en niet meer op straat. Graag zou ik op zoveel mogelijk plekken spelen, in Nederland, maar ook in het buitenland.”

”Het moet een eer worden om op straat te mogen spelen”

Bron: CDA.nl

Foto: CDA.nl

Begin 2012 kwam het CDA in Amsterdam met het plan om straatmuzikanten voortaan te laten auditeren, de meerderheid was op dat moment voor dit voorstel. Op dit moment ligt het plan alweer een tijdje stil vanwege de komst van een nieuwe burgemeester. Ik ben benieuwd naar hoe het er nu voor staat met het plan en of de audities er ooit nog gaan komen. Ook ben ik benieuwd hoe die audities er dan precies uit moeten komen te zien. Diederik Boomsma, duoraadslid CDA gemeenteraad Amsterdam, geeft mij antwoord op deze vragen.

”Een tijdje terug hebben we het voorstel gedaan om audities te introduceren voor straatmuzikanten voor bepaalde plekken in de stad Amsterdam,  zoals dat in New York, Parijs en in een deel van Londen ook al het geval is. Het idee is dat je twee vliegen in één klap slaat. Aan de ene kant heb je hinderlijke straatmuziek waar mensen zich kapot aan ergeren. Vaak spelen deze straatmuzikanten de hele dag door hetzelfde deuntje. Daar moet je wel tegen kunnen optreden want het is niet echt reëel dat mensen dat moeten verdragen. Aan de andere kant kun je er een heel leuk evenement van maken.

De reacties op het voorstel waren aanvankelijk verdeeld, er waren mensen en partijen die het plan een beetje weg hoonden, maar ook veel mensen die toch wel sympathie toonden voor het voorstel. Uiteindelijk bleek er een meerderheid voor te zijn. Nu is er weer een hele nieuwe raad en zijn de verhoudingen dus ook weer heel anders. Het onderwerp speelt al heel lang maar het zit op dit moment een beetje in een politiek web. De regels voor het op straat spelen zijn al iets aangescherpt in de APV (Algemene Plaatselijke Verordeningen). Een van die regels is dat je met niet meer dan zoveel mensen op straat mag spelen en versterkte muziek is ook niet toegestaan.

Of het plan voor de audities uiteindelijk door zal gaan weet ik niet, ik hoop het nog steeds. Het is op dit moment moeilijk te zeggen omdat de nieuwe gemeenteraad zich er nog niet over heeft uitgesproken. Als er audities komen, dan is het plan dat de audities één of twee keer per jaar zullen plaatsvinden. De jury zal dan bestaan uit mensen die echt verstand hebben van muziek, maar ook uit vertegenwoordigers van bewoners of winkelstraatmanagers. Het is nadrukkelijk niet de bedoeling dat het een soort Idols verkiezing wordt met hele wrede en vaak ook sadistische trekjes. Het idee is juist dat je er op een bepaalde manier een soort selectie uit maakt en dat je het mogelijk maakt om wel op te treden. Het probleem dat een tijdje terug speelde was dat straatmuzikanten maar een halfuur op een plek mochten spelen en zich dan moesten verplaatsen. Dat bleek uiteindelijk niet te handhaven, je kunt dan als gemeente niet goed optreden. Een auditiesysteem geeft aan de ene kant een mooi evenement en aan de andere kant geeft het je ook de mogelijkheid om op te treden en tegen iemand te zeggen dat hij/zij op een bepaalde plek niet mag spelen want op dit moment is dat eigenlijk niet te doen.

Waar we wel even mee geworsteld hebben is dat als een muzikant een vergunning aan wil vragen hij/zij moet wachten tot de eerstvolgende auditie. Om dit tegen te gaan zijn we van plan om één grote auditieronde te houden en dan gedurende het jaar een paar kleinere audities. Het is wel leuk als die grote auditie een jaarlijks fenomeen is dat ook op TV wordt uitgezonden maar we moeten daar ook een beetje flexibel in zijn. Als er zich ondertussen een paar andere muzikanten melden, moet er een soort ad hoc bijeenkomst bij elkaar worden geroepen. Meedoen aan een auditie en uiteindelijk het recht krijgen op straat te mogen spelen wordt door dit plan een bepaalde eer.”